बंधन (कविता) - विष्णू गांवठणकार
म्हजें चित्त ना थार्यार
कितेंच करपाक मन लागना...
कोणाचो म्हाका आदार ना
जीण सोंपोवची शी दिसता...
मन म्हजें दुख्खी जालां
आनी वयल्यान म्हाकाच तें सांगता...
सोबीत अशी जीण रे ही
कित्याक तूं विटला तिका?
स्वताक मातशी समज घाल
आनी थोडो वेळ चिंतून पळय...
जालें तें जालें अशें समजून
जगून घे मन मेकळें...
सोबीत अशा फुलपांख्या वरी
मन भरून उडून घे...
कित्याक तूं बंधनांत रावता?
बंधन तुजें मोडून उडय...
आयक फकत तुज्या मनाचें
आनी जग तुका जाय तशें...
विष्णू गांवठणकार
एम. ए. कोंकणी
(भाग – 2)
सरकारी महाविद्यालय, केपें
Comments
Post a Comment