नाखूट (लेख) - काजल नायक
शेनवाराक
नाखटां कातरल्यार शनी लागता अशें म्हणटात. तशेंच तिनसांजच्या वेळार तांकां
तासचो न्हय असो तरेचो समज पयलीं काळा सावन आमच्या समाजांत चलत आयला. ह्या वेगवेगळ्या
कारणांक लागून तीं नाकटां कातरून उडोवपाचो म्हूर्त शेवट मेरेन आमकां सांपडना. जाका
लागून त्या नाखटांक दिसान दीस वाडत रावपाची एक संद मेळटा. आयज-कालच्या ह्या काळार
कामांत गुल्ल आशिल्ल्या कारणान तीं नाखटां वाडून वाडून कितलीं व्हड जाल्यांत हाचेर
आमचें लक्षच वचना. पूण अचकीत एक दीस तातूंतलेंच एक नाखूट स्वता खंय तरी आपटता आनी
तुटून पडटा. अशें जाल्ल्यान त्या मूळ नाकटाचो पुराय आकारच बदलून वता.
अशेच
तरेची गत आयज काल पालकां मदीं जाल्ली आमकां दिसता. आपल्या कामांत आमी इतली गुल्ल
उरतात की वायट दिकेन वाडत वचपी आपल्या भुरग्यांचेर आमी लक्षच दिवंक पावनात. तांचे
जिणेंत कितें चल्ला, ताचें पावल बऱ्या मार्गार आसा काय ना हें जाणून घेवपा इतलो वेळ
लेगीत आमचे कडेन आसना. अशे तरेन तांकां वाडत रावपा खातीर मेळिल्ले संदीचो ते गैरफायदो
घेतात आनी एक दीस एका व्हड संकश्टाक आदळून ते शेवटाक तुटून पडटात. आपल्या
भुरग्याचीय त्या नाखटा वरी गत जावची ना, देखून दर एका पालकान योग्य वेळार त्या नाखटांक
कातरून तांकां सोब सारको आकार दिवप भोव गरजेचो.
काजल
नायक
एम. ए. कोंकणी (भाग – 2)
सरकारी महाविद्यालय, केपें
Comments
Post a Comment