पावसाचो अणभव (कविता) - एलिटा वाज
पावसाचो म्हयनो सुरू जालो
धर्तरेन आपलें रूप पाचव्या रंगान बदल्लें
वयर मळबांत काळीं कुपां झगडटात
तो आवाज आयकून भुरगीं आजयेच्या म्हर्यांत
धांवतात
पावस आनी गीम, दोगांय इश्ट एकठांय जातात
इंद्रधणूक येवकार दितात
दोळे पिटपिट्टात
तशें
जोगूल लकलकता
पावसाक पळोवन बेबो रडटा
पावसाक पळोवन शेतकाराची उमेद वाडटा
एके वटेन पावसांत मोर नाचता
दुसरे वटेन कावळो चिप्प भिजता
पावसाच्या उदकान वझरे- न्हंयो भरून व्हांवतात
सगळीं फुलां उमेदीन फुलतात
पोरसांतलो माड पावसाच्या वाऱ्यार हालता-धोलता
सैमाक आनीक नेट येता
पयल्याच पावसाच्या दिसा मातयेचो वास
आख्खो पातळटा
पानावयले थेंबे मोती कशे झगझगतात
कागदाचीं व्हडीं करपाक भुरगीं जातात
पिशीं
फुलयल्लीं सत्री वाऱ्यार उडून गेली कशी?
काळीज म्हजें वितळपाक लागलें
जेन्ना थंड शितळ पावसाचें वारें आयलें
बल्कांवांत बसून गरमा गरम च्या पियेतना
पावसाचो अणभव हांवें घेतलो
पावस आयलो आनी गेलो
वताना सगळें म्हजें दुख्ख घेवन गेलो
एलिटा वाज
एम. ए. कोंकणी (भाग – 1)
सरकारी महाविद्यालय, केपें
Comments
Post a Comment