विचार (लेख) - सुरभी वस्त

देवान मनशाक हे धर्तरेर जल्माक घातलो. ताच्या जगपा खातीर सगळी वेवस्था केली. तेच बरोबर ताका विचार करपाची शक्त नी बुद्दय दिली, जी जनावरां कडेन ना. म्हणून तांकां कितें बरें आनी कितें वायट हें कळना. पूण मनशाक बुद्द आशिल्ल्यान सगळें कळटा. तरी पूण मनीस विचार करिनासतना वागता. प्रत्येक मनशाचे तकलेंत कसलो ना कसलो विचार घोळत आसता. दोन तरांचे विचार मनशाचे तकलेंत येतात. बरो विचार आनी वायट विचार. बरो विचार हो मनशाक शुन्यांतल्यान वयर व्हरपाक शकता जाल्यार वायट विचार वयर सरिल्ल्याक शुन्या कडेनय पावोवपाक शकता.

अशें म्हणटात, बरो विचार केल्यार बरें जाता आनी वायट केल्यार वायट. पुणून केन्ना केन्ना जावपाचें आसता तेंच जाता. तें मागीर बरें आसूं वा वायट. अर्द्या लोकांक संवयच आसता वायट विचार करपाची. ते स्वता वायट विचार करतातूच वांगडाच दुसऱ्याचेय तकलेंत वायट विचार घालतात. पयलींचो काळ आनी आतांच्या आधुनीक काळाचो विचार केलो जाल्यार ह्या विचारांनी खूब बदल जाल्लो जाणवता. पयलीं लोकांची विचार करपाची पद्दत वेगळी आशिल्ली आनी आतांची वेगळी आसा. पयलीं लोक घेवन विचार करून, बरें-वायट कितें हें समजून घेवन निर्णय घेताले. आतां लोक बर्‍या वायटाचो परिणाम पळयनात. कितें जाता तें जावंदी अशें चिंतून मुखार सरतात. मनशान वायट विचार केल्यार वायटच जातले अशें ना आनी बरो विचार केल्यार बरें जातले अशेंय ना. पूण बरे विचार मनशाक सदांच सकारात्मक दवरतात. कांय लोकांक अशें दिसता, वायट विचार केल्यार एकाद्रें बरें जातलें. म्हणून ते वायट विचार करतात आनी योगायोगान तशें जाले जाल्यार दुसरेय फावटीं तशेंच जातलें म्हणून आस धरून रावतात.

मुळांत वायट विचार आनी बरो विचार हें मनशाचे बुद्दीचेर निंबून आसता. तकलेंत जितले बरे विचार हाडटले तितलोच पावल मुखार घालपाक आदार मेळटलो. आनी वायट विचार केल्यार पावल मुखार घालचे पयलींच फाटीं येतलें. दर मनशाचे तकलेंत वायट विचार हो केन्ना ना केन्ना येताच आनी तो येवपय सभावीक. पूण आमकां आयिल्ले वायट विचार दुसऱ्यांक त्रासांत घालपी आसचे न्हय हाची आमी जतनाय घेवपाक जाय. थोड्यांक दुसऱ्यालें बरें जाल्लें पळोवपाक जायना म्हणून ते दुसऱ्या विशीं वायटच विचार करतात. पूण दुसऱ्यालें वायट करून स्वताचें केन्नाच बरें जायना हो विचार सगळ्यांनी केलो जाल्यार पुराय संवसार सोबीत जावपाक कळाव लागचो ना अशें म्हाका तरी दिसता. 

 

सुरभी वस्त

एम. ए. कोंकणी (भाग – 2)

सरकारी महाविद्यालय, केपें

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

म्हजो बाबा (कविता) - वेलरी आंतोन गोम्स

  ल्हान ‌ आसतना बाबा तुवें खूब त्रास काडले कांयच फाल्स करिनासतना जाता तितलें हाडून ‌ दिलें   आपल्या मोगा ‌‌ ळ हातांनी म्हाका न्हाणायलें - जेवयलें मस्तीपणां केल्ल्या वेळार बडी मारून ‌ शिटकायलें   आईन ‌ मातशें तापयल्यार ‌ तोंड फुगोवन बसतालें बाबाचे वेंगेंत पावतकच सगळें दुख्ख विसरतालें   जोर - थंडी मातशी आयल्यार जीव जातालो ताचो भियेल्लो गांवठी वखदां करून जीव परतो ‌ करी खिळखिळिल्लो   आतां ‌ ल्हानांचें व्हड जालें पूण बाबा म्हजो ‌ तसोच आसा ‌ आजून लेगीत म्हणटा " भांगराच्या पोरा म्हज्या बाबाचो ‌ सांगात तुका सदांच आसा ."     वेलरी आंतोन गोम्स ‌ एम . ए . कोंकणी ( भाग – 1) सरकारी महाविद्यालय , केपें
Read more

आधुनीक ‘खा-जे’ (लेख) - रचिता नायक

खाण - जेवण हें मनशांचें जगपाचें सा धन . आमच्या चव आनी रुची प्रमाण वेगवेगळ्या खाणांचे प्रकार आमी करून खातात . पूण आयचीं जीं खाणां आमी खातात तीं आमचे भलायके खातीर कितलीं बरी ? असो प्रस्न सदांच म्हज्या मनांत ये ता . आयचीं खाणां जशीं पिझ्झा , बर्गर , केक , चीझ रोल आदी ह्या खाणांचीं नांवां आयकून तोंडाक उदक सुट्टा . पूण हीं खाणां सदांच खायत जाल्यार आमची भलायकी इबाडूंक शकतात हें मात आमी विसरतात. तेलाचीं खाणां खावन थोड्यांक पित्त जावंक शकता . पूण तीं खाणां खातना आमी चिं त्ता त काय ? इतलीं म्हारग खाणां खावन आमी आमच्या पोटाची चरबी वाडोवन घेतात आनी मागीर ती उणी करपाक पयशे मोडून वेगवेगळीं वखदां घेतात . पूण अशें आदल्या लोकां वांगडा जायनासले . पयलीं च्या लोकां चें जेवण खाण पु श्टीक आसतालें . तांदळाची भाकरी , तवसळी , सत्व , ना स ण्यांची भाकरी , अशीं पु श्टीक खाणां खावन शेताचो वावर करून तांची कूड घट्ट उर ताली . आतां आधुनीक खाणां खावन , कुडीची कांयच हाल - चाल नासून भलायकी इबाडपाक लागल्या . ह्या पु श्टीक खाणाचे जिन्नस तें खाव पाचे सो डाच , तांचीं नांवां लेगीत आयच्या भुरग्यांक खबर नात . आमचो शे...
Read more

सभाव (कविता) - गंधाली गांवकर

कुल्ले वरी दांगांक धरून फाटीं ओडपी आसात हांगा खूब     पूण , दर्यांतल्या लाटां वरी वांगडाच घेवन मुखार सरप्यांची ना हांगा कमी. नशिबाक खेपून   दीस-रात न्हिदून जीण सारपीय आसात हांगा खूब   पूण , हट्या पेटाऱ्या वरी तुटिल्ली घराची जाळी परत यत्नान गुंथप्यांची ना हांगा कमी. दुसऱ्याचेर तिश्टून धुकलपी बगलांटां आसात हांगा खूब   पूण , फुलिल्ल्या फुलां वरी दुसऱ्याच्या बरेपणाचो परमळ पातळुप्यांची ना हांगा कमी. घसघसत्या पावसा वरी रागान शेवटुवपी उतरां आसात हांगा खूब पूण , गोड म्होंवा वरी गोडसाणेन मन फुलोवन मोगान समजून सांगप्यांची ना हांगा कमी.     - गंधाली गांवकर, एम. ए. कोंकणी भाग 2 (2022)  
Read more