काळें कूप (कविता) - प्रिन्सी डाकोस्ता
दुख्खांच... रे दुख्खां...
कोण जाणा खंय व्हांवन गेलीं
म्हज्या जिवितांतलीं सगळीं सुखां
आतां म्हज्या पदराक उरल्यांत
तीं फक्त दुख्खांच दुख्खां
एक काळें कूप म्हजेर
येवन मांडलां
म्हजें जिवीत काळखी जालां
अचकीत म्हाका दिसता
काळ्या कुपांनी ताचेर सावळी घाल्या
काळ्या कुपांनी म्हजें जिवीत
काळखांत बुडयलां
घडये त्या काळ्या पावसाच्या थेंब्यांनी
म्हजें जिवीत वार्यार धांवपी
सुकिल्ल्या पाना सारकें उडयलां
सगळीं सुखां म्हजीं व्हांवलीं
पूण कोणाक काय तीं गावलीं?
सगळीं म्हजीं सुखां व्हरून
कोणाच्या बर्याक काय ती पावलीं?
सुखां म्हजीं गेलीं उडून
वार्यार आशिल्ल्या सुकण्यां
सारकीं गेलीं उडून
कोणाचेर म्हूण करूं आतां शीण
कशी जगूं हांव म्हजी फुडली जीण.
प्रिन्सी डाकोस्ता
एम. ए. कोंकणी (भाग – 1)
सरकारी महाविद्यालय, केपें
Comments
Post a Comment