खोटेभाउचें पोके झेत (काणी) - मेघश्री गांवकार

 

एका रानांत एक पोपट रावतालो. ताचें नांव आसलें खोटेभाउ. ताका खंयचीय गजाल वाडोवन-चडोवन सांगपाची पाडी संवय आसली. एक दीस तो शारांतल्यान भोंवन येवन झाडार बसलो. थंय ताका चिमणी मेळ्ळी. तिका तो सांगूंक लागलो, “जाणा चिमणीताई आयज म्हाका खावपाक खूब बरे बरे जिनस मेळ्ळे. मिठाई, फळां आनी खूब तरेचें खाण- जेवण थंय आसलें.” हें आयकून तिच्या तोंडाक रूच फुटली. ती ताका विचारूंक लागली, “खंय आसलें हें जेवण”. ताणें म्हणलें, “एका गिरेस्त मनशाच्या घरांत”. ताच्या उपरांत तो तिका आपल्यो पोक्यो गजाली सांगूंक लागलो. तो गिरेस्त मनीस आपणाक आपयता, म्हारग म्हारग वस्तू दिता अशें तो म्हणपाक लागलो. इतल्यांत ताच्यो खबऱ्यो आयकून कावळोदाद आयलो आनी ताका म्हणपाक लागलो, “इतलेय भपके सांगू नाका रे आमच्या चिमणी ताईक. ती तुजे आयकता म्हूण पिशयांत काडूं नाका तिका. हांवें तर तुका त्या वेळार झाडार बसून सुक्यो मिरसांगो खातना पळयल्लें मरे”. खोटेभाउक कावळे दादाली ही उलोवणी आयकून राग येता. आपणाक तुमच्या असल्यां कडेन उलोवपाक वेळ ना अशें म्हणून तो थंयच्यान उडून वता. इतलें जावन लेगीत खोटेभाउ मात्तूय बदलना. तो आपल्यो पोक्यो गजाली सांगत भोंवता.

एक दीस एक सुंदर धव्या रंगाचो पारवो त्या रानांत येता. तो वाटेर चिमणी ताईक मेळ्टा. ती रोखडीच सगळ्यांक एकठांय आपयता. कांय वेळान खोटेभाउय थंय पावता. ताका पळयना फुडें पारवो ताका प्रस्न करता, “तूं खोटेभाउ न्हय”. आपलें नांव विचारलें म्हूण ताका उमेद जाता आनी तो खोशयेन ‘हय’ म्हूण जाप दिता. पारवो ताका कितें तरी सांगपाक वता इतल्यांत खोटेभाउ आपलें उलोवप सुरू करता. तो आपणाचेंच व्हडपण सांगूंक लागता. हें सगळें आयकना फुडें पारवो म्हणटा, “तुजे कडेन तर सगळेच आसा, शिवराजान आपलो निर्णय बदलिल्लो चड बरो सो दिसता”. पारवो कितें उलयता तें तो चिंतपाक लागता. तितल्यांत पारवो म्हणटा, “आपूण शिवराजालो नोकर, तो तुका आपणाल्या दरबारांत दवरपाक सोदतालो. तुका थंय एक बरी जीण जगपाक मेळटा आसली पूण तुजे कडेन सगळें आशिल्ल्या कारणान शिवराजान आतां आपलें मन बदलचें पडटलें”. हें आयकून खोटेभाउ काचाबूल जाता आनी पारव्या फुडल्यान वचून रडपाक लागता. पूण ताचें कांयच आयकना आसतना पारवो थंयच्यान उडून वता. अशे तरेन शेवटाक ताचीं फटींगपणां ताकाच म्हारग पडटात.

 

मेघश्री गांवकार

एम. ए. कोंकणी (भाग – 2)

सरकारी महाविद्यालय, केपें